Kiedy: 19 marca 2019, godz. 18.00
Gdzie: Biennale Warszawa, ul. Marszałkowska 34/50
Projekt poświęcony dzisiejszej humanistyce byłby niepełny bez przyjrzenia się współczesnym tendencjom posthumanizmu i sformułowanej na ich gruncie krytyce humanizmu i humanistyki. Co posthumanizm mówi nam o późnym antropocenie. Jak ukazuje miejsce człowieka w kosmosie (i czym jest ten kosmos). Czym jest pojawiająca się na gruncie posthumanizmu formuła „postności”. Zagadnienia te, i wiele innych, zostaną poruszone na seminarium.
Monika Bakke
Profesorka w Instytucie Filozofii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, autorka ksiązki „Bio-transfiguracje. Sztuka i estetyka posthumanizmu”.
Wstęp wolny
Zapisy na stronie https://biennalewarszawa.pl/posthumanizm-i-co-dalej/
Spotkanie jest częścią cyklu “Humanistyka przyszłości”, którego kuratorem jest Michał Kuziak.
***
Humanistyka przyszłości
CYKL SEMINARYJNY
Kurator: Michał Kuziak
(Warszawa, styczeń – maj 2019)
Organizator: Biennale Warszawa
Coraz częściej i coraz wyraźniej pojawia się poczucie, że dotychczasowe narzędzia rozumienia i opisu świata przestają wystarczać. Nie przystają do przeżywanej rzeczywistości. Nie pozwalają jej poznawać i kształtować. Podobnie jest z nowoczesnymi instytucjami wiedzy. Jednocześnie humanistyka zdaje się coraz bardziej potrzebna, choć poddawana egzorcyzmom w świecie, w którym włada ekonomia neoliberalna. Bo przecież humanistyka rządzi się inną ekonomią, wymykającą się logice szybkiego i osiągniętego najmniejszym kosztem zysku. Rozwija empatię, wyobraźnię, umożliwia rozumienie skomplikowanych procesów bardzo późnej nowoczesności. Linkowanie tego, co z pozoru nielinkowalne.
Projekt „Humanistyka przyszłości” wyrasta z rozpoznania naszej współczesności jako czasu zmiany, w którym wyłania się nowy kształt świata, wymagający nowych języków jego opisu i wytwarzania. Chcemy zarówno pokazać ślady nowego, jak i postawić pytania o kierunki przyszłego rozwoju. Przede wszystkim wychodzimy z założenia o potrzebie humanistyki, mającej charakter polityczny (co nie oznacza – partyjny) i performatywny. Pozwalającej gruntownie rozpoznawać otaczający nas świat, a także przekształcać go.
Będziemy pytać zwłaszcza o sprawczy charakter różnych projektów humanistycznych, o to, jak przekładają się na praktyki społeczne. Jak pozwalają myśleć o tym, co nadchodzi i wymyślać to, co nadejdzie. Jak otwierają potencjał emancypacyjny. Zagadnienia te chcemy połączyć z pytaniem o uniwersytet przyszłości. Interesuje nas to jak nowa humanistyka wyłania się (może się wyłonić) w Polsce i jak tu może pracować.
Projekt będzie realizowany w sposób zróżnicowany – w ramach wykładów, seminariów, debat; poszczególne części poprowadzą zaproszeni goście. Jeżeli nawet humanistyka polska przeżywa kryzys, to zarazem bez wątpienia w ostatnich latach pojawiło się wiele ważnych książek, które pozwalają lepiej rozumieć otaczający świat i myśleć o jego przyszłym kształcie. Między innymi będziemy chcieli porozmawiać o tych książkach.